Gedichten

Ik ben Mon,
en hier komt mijn verhaal.
Mijn mama ziet veel,
zij heeft drie ogen.
Dat is er eentje teveel.
Mijn vader mist een neus.
los ik bij hem een scheet,
dan is er niemand die het weet.
Dat is heel speciaal.
Mijn papa is als een vriendelijke reus.
Hij helpt me klimmen in de perelaar,
we spelen de hele dag.
Mijn mama maakt gebakjes klaar.  
De mensen in de stad
die zijn gemeen.
‘Jullie zijn raar!’ roepen ze dan.
‘Ga weg, ga heen!’
Daar word ik droevig van.
Op zekere dag komt daar
aan de deur gebeld,
de Heks van Huize Goedbedoeld.
‘Je kent de regels’, vertelt ze mama.
‘Ik heb mijn orders’, legt ze papa uit.
‘Jullie zijn raar.’
‘Het kind moet mee.’
‘Alsjeblieft’, smeekt mama.
‘Doe dit niet’, schreeuwt papa.
Maar daar heeft de heks
geen oren naar.
In Huize Goedbedoeld
vraagt de Heks:
‘Vertel me hoe het voelt’.
Ze geeft me snacks,
kleren en schoenen,
lakens voor mijn nieuwe bed,
en ze leert me boenen.
Het is geen pret,
wat ze ook doet.
Beetje per beetje
verlies ik de moed.
Ik zeg: ‘Ik mis mama.’
Ik zeg: ‘Ik mis papa.’
Maar luisteren doet ze niet.
‘Het is hier beter.’
antwoord ze dan,
en legt nog een ei op de pan.
Mijn tranen, die ziet ze niet.
Na enige weken,
de tel ben ik kwijt,
mis ik thuis nog steeds.
De Heks blijft maar preken,
‘Je bent hier reeds
voor lange tijd,
je past je niet aan,
en blijft maar zeuren.
Maar dat gaat nu niet meer gebeuren.
Voor jouw verder bestaan,
moeten we je aanpassen.’
Ik krijg een hoed voor op mijn oog,
een plastic neus op mijn gezicht,
het is echt geen zicht,
maar heel zeker verplicht.
‘Zo, ga nu maar naar de stad,
en speel daar wat.’
Ik ga naar het speelplein,
zoveel kinderen, wat fijn!
We schommelen en glijden,
maar ik kan het niet vermijden,
mijn nepneus valt er af,
de hoed vliegt weg.
Ik knipoog goedgezind,
maar dan gaat er een kind
gillen en roepen:
‘Jij monster, ga weg!’
Wat heb ik een pech.
De Heks is kwaad.
‘Ik geef je straf.’
en
‘Je zal niet meer snoepen.’
Ik weet me geen raad.
Ik ga door het lint.
Ik loop, ik ren, ik sprint,
Ik ben vreselijk moe,
maar waar moet ik naartoe?
Uitgeput zet ik me neer
op een houten bank.
Mijn drie ogen vallen al dicht.
Plots staat daar een meneer,
‘Hoe komt het dat jij hier ligt?’
Zijn stem heeft een zachte klank.
Ik vertel over mijn mama,
ik vertel over mijn papa,
ik vertel over de Heks van Huize Goedbedoeld.
Hij luistert en knikt,
‘Jij moet naar huis,
voor het teveel afkoelt,’
en zet me af bij mijn ouders’ thuis.
‘Als burgemeester zeg ik u,
men vergist zich continu.’
Hoor ik de man zeggen.
Terwijl hij het zit uit te leggen,
knuffel ik mezelf warm
onder mama’s arm.
‘Huize Goedbedoeld
is niet voor kinderen als Mon.
Mon heeft een warme thuis,
en hoort niet in dat huis.
Jullie hebben je vast vreselijk gevoeld.’
Mijn papa knikt,
mijn mama knikt,
en ik knik ook.
‘Hoe je ook leeft, wie je ook kent,
in mijn stad mag je zijn wie jij bent.’
De volgende dag,
word ik wakker met een lach.
De burgemeester spreekt de stad toe
en geef duidelijk te kennen,
dat je aan anders zijn
gewoon moet wennen.
Geen mens, groot of klein,
mag worden uitgesloten,
op risico te worden opgesloten,
want speciaal,
dat zijn we allemaal.